HALİFE ABDULMECİD EFENDİNİN, KABUL OLAN DUASI..
18 kasim 1922 Yılında halife seçilen Abdülmecid Efendi,Cumhuriyet sonrasi 3 Mart 1924 Yılında ani bir kararla, 17 kişilik ailesiyle birlikte sürgüne gönderilmek üzere akşam Dolmabahçe sarayına,dönemin İstanbul emniyet müdürü polislerle gelir,Mübarek O,esnada Kuran'ı Kerim okumaktadır. Müdür ve polisler odaya girer,45 dk zamanınız var,Hazırlanın sürgüne gönderiliyorsunuz derler,Mübarek itiraz etsede,Emrin Ankara'dan geldiği anlatılır.
Mübarek,okumakta olduğu Kuran'I Kerimi kapatır,Ellerini Semaya kaldırarak,Allah'ım görüyorsun uğruna can ve cananlar verdiğimiz Vatanımdan sürgün ediliyorum,Gurbetellerde ölürsem,beni Peygamber Efendime komşu eyle der ve apar topar ailesiyle birlikte hazırlanırlar,Apar topar Haydarpaşa Tren garına getirilirler, Önce Belçika ordanda Fransaya gönderilir.Mübarek Abdulmecid Efendi Fransa'da Müslümanlarla Camilerde buluşur,Müslümanlar üzüntülerini dile getirirler hürmet ve izzette bulunurlar,Çaresizliklerini bildiklerinden yardım etmek isterler ama Abdulmecid efendi asla kabul etmez.
Haydarabad Nizamı (Pakistan) Osman Han,Halifemize yardım etmek ister fakat kabul görmeyince,O dönem genç bir kız olan Darüşşevar sultanı büyük oğlu Azam Cah için ister. Buradaki önemli detay şayet dünür olursak yardım edebilirim düşüncesi. Müslümanların ricası üzerine kızını Haydarabad Prensine verir ve dünür olurlar. Yine yardımları kabul etmez. Mübarek ve ailesi uzun yıllar Fransa'da yaşar çok yokluklar çekerler,1944 yılında hastalanır,Hasta yatağında Ölünce Vatanına,Türkiye'ye Defnini vasiyet eder,uzun sürmez vefat eder. Kızı Darüşsevar Sultan Haydarabad prensiyle evli olmasından dolayı Pakistan vatandaşıdır ve Türkiye'ye rahat girebilmektedir. Babasının vasiyetini yerine getirebilmek için (Özellikle inönü’ye) Defalarca Türkiye'ye gelir ve yetkililere yalvarır. Hatta Bulgaristan sınırından Türk tarafına girişe defnedelim dönüp gidelim diye yalvarır. Ama asla izin verilmez. Bir umut diye tam 10 yıl yani 1944 ile 1954 Yıllarında Türkiye'ye defni için Fransa'da morgda bekletilmistir. Fakat Türkiye’ye defnedilme vasiyeti kabul edilmez. Daruşsevar Sultan Hem umre,Hemde Babasının 10 yıldır Morgda bekleyen cesedinin defni için Suudilerden,Türkiye Hükümetine girişimde bulunup bu konuda yardımcı olmalarını ricaya gider,Sudiler talebi kabul ederler ve hemen Türk Hükümeti ile irtibata geçip durumu ve talebi iletirler,Ama malesef talep kabul görmez.
Suudi‘lerde Bu duruma çok üzülür,Mübarek zatın,Arabistan topraklarına defnedilmesini kabul ederler,Morgdan alınan cesed Arabistana getirilir,O Dönemin Suudi yetkilileri Peygamber Efendimizin ailesinin ve sahabelerin Kabristanı olarak bilinen Cennet-ül baka(Cennet bahcesi) Mezarlığına defnedilmesini isterler ve buraya defin edilir,Böylece son halifenin duası kabul olur ve Peygamber efendimize komşu olur.Tam 10 yil Türkiye’ye defnedilmek icin morgda bekletmek,Evladlar için vefa borcu,hükümet için züldü,Gelelim Darüşşevar Sultan’a,Onda Türkiye'ye dair kalan tek Hatıra giderken sarayın bahçesinden Oynamak için aldığı bir taş..
Bu taşı ölene kaadar saklamıştır,Darüşşevar Sultan, aynı zamanda önemli bir ressam olan babası Halife Abdülmecid Efendi’ye de ilham vermiş ve Halife, kızının bir kısmı bugün Dolmabahçe Sarayı’nda Hala mevcut olan çok sayıda tablosunu yapmıştı. Darüşşevar Sultan 2006 yılında 92 yaşında Londra’da vefat etti. Daha önceden babasına izin vermeyen yetkililere küserek Beni Türkiye’ye defin etmeyin diye vasiyet ettiğinden dolayı,
Brookwook Müslüman Mezarlığı’nda, annesi Mehisti hanımefendi’nin yanında toprağa verilmişti..
TAZİYE .....................Taziye; mevtanın (ölünün) yakınlarına ve musibete uğrayana “İnna lillahi ve inna ileyhi raci’ün” “Cenab-ı Hak size sabr-ı cemil versin” gibi sözler söylemek ve tesellide bulunmaktır. Taziye, erkek ve kadınlara müstehabdır. Mevtanın bütün akrabaları taziye olunur. Hadis-i şeritte; “Din kardeşi bir musibete uğradığında onu taziye edene Allah Teala kıyamet günü keramet elbiseleri giydirir” buyurmuşlardır. Defin öncesi mevtanın yakınları cenazenin defni ile meşgullerdir. Onların hüznü definden sonra artacağından taziyenin definden sonra olması efdaldir. Definden önce de taziye olunabilir. Taziyenin kabir yanında olması mekruhtur. Bir kere taziye edenin bir daha taziye etmesi doğru değildir. Mevtanın velisinin (ölünün oğlu, babası, kardeşi… gibi kimseler) definden sonra ilk gece geçmeden az da olsa bir sadaka vermesi sünnettir. Bir şey bulamaz ise iki rek’at namaz kılıp sevabını mevtanın ruhuna hediye eyler. Yedinci güne kadar her gün ruhu için sadaka vermek müstehabdır. Mevta sahibinin yemekler yapıp ziyafet vermesi (helva yapması) mekruhtur. Mevtanın komşularına ve uzakta dahi olsa akrabalarına müstehab olan o gün ve gece yemek hazırlayıp cenaze sahibini doyurmaktır. Hz. Hamza’nın (r.a.) ve Hz. Cafer-i Tayyar (r.a.)’ın şehadetlerinde Resul-i Ekrem (s.a.v.) Efendimiz ehl-i beytine al-i Hamza ve al-i cafer için yemek hazırlamalarını emretmiş ve “Zira onlara kendilerine bakamayacak hal hasıl oldu.” buyurmuşlardır..... Fazilet Takvimi
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder