İmâm-ı Rabbânî Hazretleri (kuddise sirruh) Mektûbât-ı Şerîfe’sinde şöyle buyurdular:
“Ey oğul! Varlıkların özü olan insanın yaratılışından maksat, elbette oynamak, eğlenmek, yemek, içmek ve uyumak değildir. İnsanın yaratılışındaki asıl maksat, kulluk vazîfelerini yerine getirmesi, acziyetini ve muhtaç olduğunu îtiraf etmesi ve Allâhü Teâlâ’ya dâima iltica edip yalvarıp yakarmasıdır.
Peygamber (sallallâhü aleyhi ve sellem) Efendimizin şerîatında bildirilen ibâdetleri yerine getirmekten maksat, kulların menfaatleri ve maslahatlarıdır. Yoksa bunların, Allâhü Teâlâ’ya hiçbir menfaati yoktur. Bu takdirde bunları en derin memnûniyetle edâ etmek; emirlere boyun eğip sarılma husûsunda tüm gücüyle gayret etmek; yasaklardan uzaklaşıp geri durmak gerekir. Allâhü Teâlâ, hiçbir şeye muhtaç olmadığı halde (sırf kulları istifâde etsinler diye) emir ve nehiylerle (yasaklarla) kullarına ikramda bulunmuştur. Öyleyse bizim de, Allâhü Teâlâ’nın bu nîmetlerine karşı tam bir şekilde şükretmemiz ve onun hükümlerine sarılma husûsunda kemâl-i memnûniyetle (severek ve isteyerek bütün gayretimizle) çalışmamız gerekir.” (Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî, c. 1/73. mektup
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder