Her kışın başında törenle kurulan sobalarımız vardı.
Kurarken, denk gelmeyen borular olurdu. Tekrar söker, takardık.
Eğer borunun mesafesi uzunsa ahşap tavana sabitlediğimiz tellerle o boruları sararak destek verirdik.
Salonu mümkün olduğunca batırmadan sobayı kurar, yakardık.
Sonra mı?
Sobanın üzerinde ekmek kızartırdık ama oyuna dalınca yanardı. Kırt, kırt bıçakla temizlerdik.
Üzerinde çaydanlık hiç eksik olmazdı.
Son zamanlarda bi de üzerine çamaşırları kurutmak için astığımız teller vardı.
Ama o günlerde insanlar mutluydu. Çünkü sevgi, saygı, birlik beraberlik vardı.
Şimdi konfor var, düğmeye basıyorsun ama
Hayatın tadı yok
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder