MÜNAFIK MÜNAFIKTIR Benî Mustalik Gazvesi’nde münafıkların reisi olan Abdullah bin Übey, “Resûlullâh’ın yanındakilere nafaka vermeyin ki dağılıp gitsinler, Medîne’ye döndüğümüz zaman da aziz olanlar, zelil olanları her hâlde oradan çıkaracaktır.” dedi. Bu sözüyle Muhâcirîn-i Kirâm’ı ve Sahâbe-i Kirâm’ın zayıflarından bazılarını kastediyordu. Ashâb-ı Kirâm’dan Zeyd bin Erkam radıyallâhü anh, bu sözleri işitmiş, sonra da amcasına anlatmıştı. Amcası da gidip Peygamber Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem’e haber verdi. Resûl-i Ekrem (s.a.v.) Efendimiz, Zeyd bin Erkam’ı huzuruna çağırdı. O da bunu, olduğu gibi Peygamber Efendimiz’e (s.a.v.) arz etti. Abdullah bin Übey ve arkadaşları Peygamberimizin huzuruna çağırıldıklarında, böyle bir şey söylemediklerine dair yemin ettiler. Resûl-i Ekrem (s.a.v.) Efendimiz de bu yemine binaen Zeyd bin Erkam’ın sözlerini kabul etmedi. Hazret-i Zeyd, bundan çok müteessir oldu. Amcası da “Neden kendini yalancı çıkaracak derecede ileri gittin?” diye Hazret-i Zeyd’i azarladı. Bunun üzerine Münâfikûn Sûresi’nin 7. ve 8. âyet-i kerîmeleri nâzil oldu (meâlen): “Onlar o kimselerdir ki ‘Allâh’ın Peygamberinin yanında bulunanlara nafaka vermeyin, tâ ki dağılsınlar’ derler. Hâlbuki göklerin ve yerin hazineleri Allâh’ındır. Fakat o münâfıklar anlamazlar. Onlar, ‘Eğer Medîne’ye dönersek, and olsun, en şerefli ve kuvvetli olan(ımız) oradan en hakîr (ve zayıf) olanı muhakkak çıkaracaktır.’ diyorlardı. Hâlbuki şeref, kuvvet ve galibiyet Allâh’ındır, Peygamberinindir, müminlerindir. Fakat münafıklar (bunu) bilmezler.” Bu âyet-i kerîmeler, münâfıkların yalan yere yemin ettiklerini bildirmiş oldu. Resûlullah Efendimiz (s.a.v.) de Zeyd (r.a.)’ı huzuruna çağırıp “Allâhü Teâlâ, seni tasdik etti.” buyurdular. O da hüzün ve kederden kurtuldu.